తెలుగు కల్పిత కథలు భాగంగా Aa alayamlo katha cheppakapote ఇక అంతే సంగతి కథాయలంలో కథలు శీర్షికన కొన్ని కథలు ఈ బ్లాగులో చదువుదాం.
సమయం రాత్రి తొమ్మిదిన్నర దాటుతోంది, వర్షం పడబోతున్న సూచనలతో ఆకాశం నల్లగా మారుతుంది. అర్జున్ కి రోడ్ పై అప్పుడప్పుడు మెరుస్తున్న స్ట్రీట్ లైట్లు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించడం లేదు.
కారు స్టీరింగ్ పట్టుకుని ఉన్నాడు, 27 ఏళ్ల అర్జున్.
అతనికి ఒక ట్రావెల్ వ్లాగర్.
న్యూ ప్లేసులకు వెళ్ళడం, అక్కడి ప్రసిద్దికెక్కిన కథలు తెలుసుకోవడం అతనికి అలవాటు. కొన్నిసార్లు మనిషికి ఉండే అలవాట్లే కొత్త ప్రమాదాలను తీసుకువస్తూ ఉంటాయి.
ఆ రాత్రి అతను హైదరాబాద్ నుంచి విజయవాడ వైపు బయలుదేరాడు. కానీ హైవేలో ట్రాఫిక్ ఎక్కువగా ఉండటంతో గూగుల్ మ్యాప్ ఓ కొత్త రూట్ చూపించింది. వెంటనే ఏదైనా కొత్తగా కనిపిస్తుందేమోనని, అతను గూగుల్ మాప్స్ ఫాలో అవ్వడం ప్రారంభించాడు.
“ఈ దారి రెండు గంటలు సేవ్ చేస్తుంది…”
అని మ్యాప్లో వాయిస్ వినిపించగానే అర్జున్ ఆలోచించకుండా రోడ్ బాగానే ఉంది కదా అని ఆ రూట్ తీసుకున్నాడు.
కానీ కొంతదూరం వెళ్ళేటప్పటికి చుట్టూ అడవిలా మారిపోయింది.
రోడ్డు గతుకులతో ఉండడంతో కారు కుదుపులకు గురౌతుంది.
చెట్ల కొమ్మలు కార్ పైకి వాలుతున్నాయి.
మధ్య మధ్యలో పొగమంచు దట్టంగా కమ్మేస్తోంది.
అర్జున్ ఒక్కసారి ఫోన్ చూసాడు.
ఫోన్లో సిగ్నల్ లేదు.
గూగుల్ మ్యాప్ మాత్రం ఇంకా పనిచేస్తూనే ఉంది.
“మూడు కిలోమీటర్ల తరువాత ఎడమవైపు తిరగండి…”
అని చల్లగా చెప్పింది ఆ వాయిస్. భయం కలిగిన మనిషి విచక్షణ కోల్పోతాడు. వాయిస్ డివైస్ నుండి వస్తుందా? ఎక్కడి నుండి వస్తుంది అనే ఆలోచన లేదు అతడిలో….
అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో తెలియని భయం మొదలైంది.
ఇంత నిశ్శబ్దం అతను ఎప్పుడూ చూడలేదు.
కార్ ఇంజిన్ సౌండ్ కూడా ఆ అడవిలో పెద్దగా వినిపిస్తోంది.
హటాత్తుగా … మట్టి రోడ్ కూడా కనబడకుండా పోయింది.
అర్జున్ కు ఎదురుగ ఒక పెద్ద రాతి ద్వారం ఉంది.
ఆ ద్వారం ప్రక్కన పాత అక్షరాల్లో ఏదో చెక్కి ఉంది.
కానీ కాలం దెబ్బకి అవి స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.
గూగుల్ మ్యాప్ స్క్రీన్ మీద మాత్రం ఒక్క మాట మాత్రమే కనిపించింది.
“YOU HAVE ARRIVED.”
అర్జున్ కంగారుగా బయటకి దిగాడు.
చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా ముఖంపై తాకింది.
ఆ గాలిలో ఏదో పాత మట్టివాసన ఉంది.
ముందు కనిపించిన ప్రదేశం సాధారణ ఆలయం కాదు. Aa alayamlo katha cheppakapote వెళ్ళినవారు వచ్చే వీలు లేదు.
ఎత్తైన రాతి స్తంభాలు…
వాటిపై విచిత్రమైన శిల్పాలు…
చుట్టూ పగిలిపోయిన దీపస్తంభాలు…
ఎప్పుడో వందల సంవత్సరాల క్రితం నిర్మించినట్టుంది.
కానీ ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏంటంటే—
ఆ ఆలయం మొత్తం ఖాళీగా ఉంది.
పక్షుల శబ్దం లేదు.
పురుగుల కిలకిలలు కూడా లేవు.
అది జీవం లేని ప్రదేశంలా అనిపించింది. అక్కడ అంతా నిశ్శబ్ధంగా ఉంది…
అర్జున్ నెమ్మదిగా లోపలికి నడిచాడు.
అతని అడుగుల శబ్దం మాత్రమే ఆలయంలో మార్మోగుతోంది.
లోపలికి వెళ్లగానే అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
ఎందుకంటే…
ఆలయం మధ్యలో ఒక భారీ సింహాసనం ఉంది.
బంగారు రంగు ఇంకా చెదరలేదు.
సింహాల ఆకారాలతో చెక్కిన ఆ సింహాసనం చూసినవారికి రాజుల కాలం గుర్తొచ్చేలా ఉంది.
కానీ…
ఆ సింహాసనం ఖాళీగా ఉంది.
అందులో ఎలాంటి దేవత విగ్రహం లేదు.
పూజలు చేసిన గుర్తులు కూడా లేవు. అంతే అర్జున్ లో భయం పెరిగింది…
ఖాళీగా ఉన్న ఆ సింహాసనం వైపు చూస్తూ అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
“ఇది ఏ ఆలయం…?”
అని తనలో తానే మెల్లగా అన్నాడు.
అప్పుడే…
ఒక చల్లని గాలి అతని వెనుక నుంచి వీచింది.
ఆ వెంటనే…
ఎక్కడినుంచో ఓ గంభీరమైన వాయిస్ వినిపించింది.
“కథ చెప్పు…”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
అతని శరీరం జలదరించింది, అర్జున్ శరీరమంతా చెమట పట్టింది.
“ఎ… ఎవరు?”
అని భయంతో అడిగాడు.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
మళ్లీ అదే వాయిస్.
ఈసారి మరింత దగ్గరగా.
“ఈ సింహాసనం ముందు నిలబడిన ప్రతి ఒక్కరూ ఒక కథ చెప్పాలి…”
అర్జున్ చేతులు వణికిపోయాయి.
“నేను… నేను కథలు చెప్పలేను…”
అన్నాడు తడబడుతూ.
అప్పుడే ఆలయంలోని దీపస్తంభాలపై ఒక్కొక్కటిగా మంటలు వెలిగాయి.
ఆ వెలుతురులో గోడలపై ఉన్న శిల్పాలు కదులుతున్నట్టుగా కనిపించాయి.
ఆ వాయిస్ మళ్లీ నవ్వింది.
“అబద్ధం చెప్పకు అర్జున్… ప్రతి మనిషి దగ్గర ఒక కథ ఉంటుంది…”
అర్జున్ కళ్లలో భయం మరింత పెరిగింది.
తన పేరు ఆ వాయిస్ కి ఎలా తెలుసు?
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
కానీ ఆలయ ద్వారం కనిపించలేదు.
తాను వచ్చిన దారి మాయం అయిపోయింది.
ఇప్పుడు అతని ముందు ఉన్నది ఒక్కటే—
ఆ ఖాళీ సింహాసనం.
ఆ సింహాసనం వైపు చూస్తుంటే…
అది ఖాళీగా లేదేమో అన్న భావన అతనికి కలిగింది.
ఎవరో కనిపించని వ్యక్తి అక్కడ కూర్చుని తనను గమనిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
ఆ భయం మధ్య…
ఆ వాయిస్ చివరిసారి ఇలా అంది—
“నీ కథ చెప్పు…
లేకపోతే…
ఈ ఆలయం నీ కథను తానే రాస్తుంది…”
Aa alayamlo katha cheppakapote కథాలయం నుండి వాస్తవంలోకి
అనే ఆ గంభీరమైన వాయిస్ ఆలయంలో మార్మోగుతుండగానే—
“అర్జున్…! ఓరేయ్ అర్జున్…!”
అంటూ ఎవరో దూరం నుంచి పిలుస్తున్నట్టు వినిపించింది.
ఒక్కసారిగా అర్జున్ గట్టిగా అరుస్తూ పైకి లేచాడు.
“అహ్…!”
అతని శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిసి ఉంది.
గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
శ్వాస కూడా సరిగా పడటం లేదు.
గదిలో మసక పసుపు రంగు నైట్ ల్యాంప్ వెలుగుతోంది.
పాత సీలింగ్ ఫ్యాన్ “కీచ్… కీచ్…” అంటూ నెమ్మదిగా తిరుగుతోంది.
గోడలపై తడి మరకలు కనిపిస్తున్నాయి.
వర్షం వల్ల బయట చినుకుల శబ్దం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
అర్జున్ ప్రక్కనే పడుకున్న అతని ఫ్రెండ్ వికాస్ కూడా ఒక్కసారిగా లేచాడు.
జుట్టు మొత్తం చెదిరిపోయి, నిద్రమత్తులోనే చిరాకు ముఖంతో అర్జున్ వైపు చూశాడు.
“ఏమయ్యిందిరా…? ఎందుకలా అరుస్తున్నావ్?”
అర్జున్ ఇంకా భయంతో ఊపిరి పీలుస్తూ చుట్టూ చూశాడు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
“కల… ఒక వింత కల వచ్చింది…”
అన్నాడు.
వికాస్ దుప్పటి పక్కకు నెట్టేసి కూర్చున్నాడు.
“మళ్లీ ఏదో హారర్ మూవీ చూసి పడుకున్నావా?”
అన్నాడు విసుగుగా.
అర్జున్ తల ఊపాడు.
“కాదు రా… నిజంగానే చాలా విచిత్రంగా ఉంది. నేను కార్ డ్రైవ్ చేస్తూ వెళ్తున్నాను… గూగుల్ మ్యాప్ ఓ అడవి మధ్యలోకి తీసుకెళ్లింది… అక్కడ ఓ పాత ఆలయం… కానీ దేవుడు లేదు… ఖాళీ సింహాసనం మాత్రమే ఉంది…”
అతను చెబుతున్న కొద్దీ అతని కళ్లలో భయం మళ్లీ పెరుగుతోంది.
“ఆ తర్వాత ఎవరో వాయిస్… కథ చెప్పమంది… అక్కడ Aa alayamlo katha cheppakapote ఇక బయటకు రాలేము”
అన్న వెంటనే వికాస్ ముఖం ముడుచుకున్నాడు.
“చాలు ఆపు…”
అన్నాడు చిరాకు పడుతూ.
“ఎప్పుడు ఎదో ఉందని ఎక్కువగా ఆలోచిస్తే ఇలాంటి కలలే వస్తాయి. రోజంతా మిస్టరీ వీడియోలు… దెయ్యాల స్టోరీలు… అడ్వెంచర్ వ్లాగ్స్… ఇవే చూస్తుంటావ్. మెదడు కూడా అదే చూపిస్తుంది.”
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.
వికాస్ మంచం మీద నుంచి దిగుతూ నీళ్లు తాగాడు.
“అయినా కథకు ఆలయం ఏంట్రా? దేవుడు లేని సింహాసనం ఏంటి? కొంచెం లాజిక్ ఉండాలి కదా కలకైనా…”
అన్నాడు నవ్వుతూ.
అర్జున్ మాత్రం ఇంకా సీరియస్గానే ఉన్నాడు.
“నువ్వు అర్థం చేసుకోవట్లేదు వికాస్… ఆ ప్రదేశం చాలా నిజంగా అనిపించింది. ఇంకా…”
అతను ఆగిపోయాడు.
“ఇంకా ఏంటి?”
“ఆ వాయిస్… నా పేరు కూడా పిలిచింది…”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
ఒక్క క్షణం గదిలో నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.
బయట మెరుపు మెరిసింది.
ఆ వెలుతురులో గది కిటికీ అద్దంపై వర్షపు నీళ్లు జారుతున్నాయి.
అప్పుడే…
టక్… టక్…
అంటూ గది తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
వికాస్ వెనక్కి తిరిగి,
“ఇంత రాత్రి ఎవరు?”
అంటూ తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
తలుపు ఓపెన్ చేయగానే…
బయట ఓ మహిళ నిలబడి ఉంది.
వయసు నలభై దాటినా ఆమె ముఖంలో ఒక విచిత్రమైన అందం ఉంది.
లైట్ బ్లూ కలర్ చీర, తడి జుట్టు, చేతిలో టీ కప్పులు ఉన్న ట్రే.
ఆమె కళ్లలో ఏదో విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.
వాళ్లు దిగిన ఆ గెస్ట్ హౌస్ యజమాని — సుజాత.
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
“సారీ బాబూ… అరుపులు వినిపించాయి. అన్నీ బాగున్నాయా?”
వికాస్ నవ్వేశాడు.
“ఏం లేదండి ఆంటీ… మా ఫ్రెండ్ కి మళ్లీ సినిమా లెవెల్ కల వచ్చింది. Aa alayamlo katha cheppakapote అంతేనంటూ నిద్రలో నుండి ఒక్కసారిగా అరుస్తూ లేచాడు.”
సుజాత లోపలికి అడుగు పెట్టింది.
ఆమె చూపు నేరుగా అర్జున్ మీద పడింది.
“కలలా…?”
అంది మెల్లగా.
అర్జున్ కంగారుగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“ఏం కల వచ్చింది?”
అడిగింది ఆమె.
వికాస్ వెంటనే నవ్వుతూ చెప్పాడు.
“ఆలయం… ఖాళీ సింహాసనం… ఎవరో కథ చెప్పమన్నారట.”
అన్నాడు సరదాగా.
కానీ…
ఆ మాట విన్న వెంటనే సుజాత ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
కొన్ని క్షణాలు ఆమె నిశ్శబ్దంగా అర్జున్ కళ్లలోకి చూసింది.
ఆ చూపు చూసి అర్జున్ గుండెల్లో మళ్లీ అదే భయం మొదలైంది.
ఆమె మెల్లగా దగ్గరకు వచ్చి—
“కొన్ని కలలు… కేవలం కలలు కావు అర్జున్…”
అంది.
అర్జున్ షాక్ అయ్యాడు.
“నా పేరు మీకు ఎలా తెలుసు?”
అని అడిగాడు.
సుజాత చిన్నగా నవ్వింది.
“ఈ గెస్ట్ హౌస్లో దిగిన వాళ్ల పేర్లు తెలుసుకోవడం పెద్ద విషయం కాదు…”
అంది.
కానీ ఆమె కళ్లలో మాత్రం మరో అర్థం కనిపిస్తోంది.
ఆమె ట్రే టేబుల్పై పెట్టి వెనక్కి తిరిగింది.
తలుపు దగ్గర ఆగి…
“మరి ఒక విషయం…”
అంది నెమ్మదిగా.
“మళ్లీ అదే ఆలయం కనిపిస్తే…
ఆ సింహాసనానికి దగ్గరగా వెళ్లొద్దు… Aa alayamlo katha cheppakapote అంతేనని నేను విన్నాను”
అని చెప్పి వెళ్లిపోయింది.
గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
వికాస్ నవ్వేందుకు ప్రయత్నించినా…
ఈసారి అతని ముఖంలో కూడా స్వల్ప భయం కనిపించింది.
ఈ కథాలయంలోకి కథానాయకుడు వెళ్తాడా? కామెంట్ చేయండి?
Aa alayamlo katha cheppakapote కథాలయం కథలు మరిన్ని ముందు ముందు చదవడానికి ఈ బ్లాగు సందర్శించండి.
Hi, this is a comment.
To get started with moderating, editing, and deleting comments, please visit the Comments screen in the dashboard.
Commenter avatars come from Gravatar.