Hello world!

వర్షం పడబోతున్న సూచనలతో ఆకాశం నల్లగా మారిపోయింది. రాత్రి తొమ్మిదిన్నర దాటింది. రహదారిపై అప్పుడప్పుడు మెరుస్తున్న స్ట్రీట్ లైట్లు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించడం లేదు.

కారు స్టీరింగ్ పట్టుకుని ఉన్నాడు అర్జున్‌.
వయసు ఇరవై ఏడు.
ఒక ట్రావెల్ వ్లాగర్‌.
కొత్త ప్రదేశాలు వెతకడం, వాటి వెనుక కథలు తెలుసుకోవడం అతని హాబీ.

ఆ రాత్రి అతను హైదరాబాద్‌ నుంచి విజయవాడ వైపు బయలుదేరాడు. కానీ హైవేలో ట్రాఫిక్ ఎక్కువగా ఉండటంతో గూగుల్ మ్యాప్ ఓ కొత్త రూట్ చూపించింది.

“ఈ దారి రెండు గంటలు సేవ్ చేస్తుంది…”

అని మ్యాప్‌లో వాయిస్ వినిపించగానే అర్జున్ ఆలోచించకుండా ఆ రూట్ తీసుకున్నాడు.

మొదట్లో రోడ్ బాగానే ఉంది.
కానీ కొంతసేపటికి చుట్టూ అడవిలా మారిపోయింది.

రోడ్డు ఇరుకైంది.
చెట్ల కొమ్మలు కార్ పైకి వాలుతున్నాయి.
మధ్య మధ్యలో పొగమంచు దట్టంగా కమ్మేస్తోంది.

అర్జున్ ఒక్కసారి ఫోన్ చూసాడు.
సిగ్నల్ లేదు.

గూగుల్ మ్యాప్ మాత్రం ఇంకా పనిచేస్తూనే ఉంది.

“మూడు కిలోమీటర్ల తరువాత ఎడమవైపు తిరగండి…”

అని చల్లగా చెప్పింది ఆ వాయిస్‌.

అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో తెలియని భయం మొదలైంది.
ఇంత నిశ్శబ్దం అతను ఎప్పుడూ చూడలేదు.

కార్ ఇంజిన్ సౌండ్ కూడా ఆ అడవిలో పెద్దగా వినిపిస్తోంది.

అचानकగా…

రోడ్డు ముగిసిపోయింది.

ముందు ఒక పెద్ద రాతి ద్వారం కనిపించింది.

ఆ ద్వారం మీద పాత అక్షరాల్లో ఏదో చెక్కి ఉంది.
కానీ కాలం దెబ్బకి అవి స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

గూగుల్ మ్యాప్ స్క్రీన్ మీద మాత్రం ఒక్క మాట మాత్రమే కనిపించింది.

“YOU HAVE ARRIVED.”

అర్జున్ కంగారుగా బయటకి దిగాడు.

చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా ముఖంపై తాకింది.
ఆ గాలిలో ఏదో పాత మట్టివాసన ఉంది.

ముందు కనిపించిన ప్రదేశం సాధారణ ఆలయం కాదు.

ఎత్తైన రాతి స్తంభాలు…
వాటిపై విచిత్రమైన శిల్పాలు…
చుట్టూ పగిలిపోయిన దీపస్తంభాలు…
ఎప్పుడో వందల సంవత్సరాల క్రితం నిర్మించినట్టుంది.

కానీ ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏంటంటే—
ఆ ఆలయం మొత్తం ఖాళీగా ఉంది.

పక్షుల శబ్దం లేదు.
పురుగుల కిలకిలలు కూడా లేవు.

అది జీవం లేని ప్రదేశంలా అనిపించింది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా లోపలికి నడిచాడు.

అతని అడుగుల శబ్దం మాత్రమే ఆలయంలో మార్మోగుతోంది.

లోపలికి వెళ్లగానే అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

ఎందుకంటే…

ఆలయం మధ్యలో ఒక భారీ సింహాసనం ఉంది.

బంగారు రంగు ఇంకా చెదరలేదు.
సింహాల ఆకారాలతో చెక్కిన ఆ సింహాసనం చూసినవారికి రాజుల కాలం గుర్తొచ్చేలా ఉంది.

కానీ…

ఆ సింహాసనం ఖాళీగా ఉంది.

అందులో ఎలాంటి దేవత విగ్రహం లేదు.
పూజలు చేసిన గుర్తులు కూడా లేవు.

ఖాళీగా ఉన్న ఆ సింహాసనం వైపు చూస్తూ అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

“ఇది ఏ ఆలయం…?”

అని తనలో తానే మెల్లగా అన్నాడు.

అప్పుడే…

ఒక చల్లని గాలి అతని వెనుక నుంచి వీచింది.

ఆ వెంటనే…
ఎక్కడినుంచో ఓ గంభీరమైన వాయిస్ వినిపించింది.

“కథ చెప్పు…”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.

అతని శరీరమంతా చెమట పట్టింది.

“ఎ… ఎవరు?”

అని భయంతో అడిగాడు.

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

మళ్లీ అదే వాయిస్‌.

ఈసారి మరింత దగ్గరగా.

“ఈ సింహాసనం ముందు నిలబడిన ప్రతి ఒక్కరూ ఒక కథ చెప్పాలి…”

అర్జున్ చేతులు వణికిపోయాయి.

“నేను… నేను కథలు చెప్పలేను…”

అన్నాడు తడబడుతూ.

అప్పుడే ఆలయంలోని దీపస్తంభాలపై ఒక్కొక్కటిగా మంటలు వెలిగాయి.

ఆ వెలుతురులో గోడలపై ఉన్న శిల్పాలు కదులుతున్నట్టుగా కనిపించాయి.

ఆ వాయిస్ మళ్లీ నవ్వింది.

“అబద్ధం చెప్పకు అర్జున్… ప్రతి మనిషి దగ్గర ఒక కథ ఉంటుంది…”

అర్జున్ కళ్లలో భయం మరింత పెరిగింది.

తన పేరు ఆ వాయిస్ కి ఎలా తెలుసు?

అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
కానీ ఆలయ ద్వారం కనిపించలేదు.

తాను వచ్చిన దారి మాయం అయిపోయింది.

ఇప్పుడు అతని ముందు ఉన్నది ఒక్కటే—
ఆ ఖాళీ సింహాసనం.

ఆ సింహాసనం వైపు చూస్తుంటే…
అది ఖాళీగా లేదేమో అన్న భావన అతనికి కలిగింది.

ఎవరో కనిపించని వ్యక్తి అక్కడ కూర్చుని తనను గమనిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.

ఆ భయం మధ్య…
ఆ వాయిస్ చివరిసారి ఇలా అంది—

“నీ కథ చెప్పు…
లేకపోతే…
ఈ ఆలయం నీ కథను తానే రాస్తుంది…”